Herplaatsing

Wij bemiddelen hier voor herplaatsing.

 

Op deze pagina probeert onze vereniging te bemiddelen voor hovawarts die door omstandigheden een nieuw tehuis zoeken. Deze service geldt ook voor niet leden daar uiteraard het belang van ons geliefde ras voorop staat.

Wilt u een hond herplaatsen?

HovawartsIndien u uw hond wilt herplaatsen, om welke reden dan ook, bepaalt u zelf of u uw Hovawart meegeeft aan een nieuwe eigenaar. Wij verzoeken u vriendelijk om ons in te lichten indien de hond herplaatst is. Voor een soepele plaatsing op de herplaatsinglijst vragen wij de volgende informatie aan te leveren.

  • Een tekst zoals die op de site geplaatst kan worden. Geef relevante informatie waarmee potentiële nieuwe eigenaren een keuze kunnen maken. Zoals: de reden voor herplaatsing, de geschiedenis van de hond, wat de hond wel en niet gewend is, positieve en negatieve kenmerken. Wees vooral eerlijk! – Foto’s van de hond zijn ook welkom.
  • Contactgegevens (Deze worden in overleg wel of niet op de site geplaatst)

Mail deze informatie fokcommissie@hovawart-nederland.nl en/of secretaris@hovawart-nederland.nl

U zoekt een herplaatser?

De HVN bemiddelt bij herplaatsing van Hovawarts. Laat u goed voorlichten over de hond en beoordeel of u de hond iets kunt bieden. Wees zeer kritisch en vraag naar de reden van herplaatsing. Hebt u geen eerdere ervaring met de opvoeding van een Hovawart, dan moet u zich afvragen of het een verstandige keuze is voor een herplaatste hond te kiezen.

De HVN draagt geen verantwoording voor de aangeboden honden en de herplaatsingen. Wilt u meer informatie over herplaatsing in het algemeen, stuur dan een email naar fokcommissie@hovawart-nederland.nl en/of secretaris@hovawart-nederland.nl

Te herplaatsen Hovawarts:

 

23 Mei 2022 Lucas

Onze lieve Hovawart heet Lucas. Officieel Hessel-Lucas van Elderens’ Hof.Lucas is zwart en is geboren op 20 Januari 2012. Hij is nu dus 10 jaar. Wij hebben hem vanuit het nest gehaald bij Joke Moerenhout in Hooge Zwaluwe. Lucas heeft alle vaccinaties gehad en is een kerngezonde en krachtige hond geweest. Vanaf de eerste dag hebben we met hem een prachtig leven gehad op onze boerderij in het buitengebied van Hengelo (G) gem. Bronckhorst. Lucas heeft een heel goede neus en is nieuwsgierig, altijd in voor een spelletje, zeker nieuwe spelletjes. Mijn vrouw Sylvia en Lucas waren een koppel. Altijd samen in het bos, langs de beek of in onze tuin. Totdat Sylvia na een ziekteperiode van 14 jaar eind april overleed. Lucas is daarin altijd haar steun en toeverlaat geweest. De laatste maanden was Lucas uit zijn doen. Hij miste de volledige aandacht die hij van Sylvia kreeg. Hoe graag ik ook met hem ga wandelen, eten geef of superbotten voor hem koop, de aandacht en liefde van zijn eerste baasje kan ik hem niet geven. Mijn vrouw en ik zeiden de laatste maanden dan dat hij met zijn ziel onder de arm liep.Lucas doet wat een Hovawart behoort te doen; ons als baasjes vertellen wanneer er mensen op het erf komen. Een donkere blaf is voor de ene bezoeker een teken dat er een hond is en dat vriendelijk respect moet worden getoond. Als de vriendschap er eenmaal is blijft dat zo. Bezoekers die bangig op hem reageren schrikken terug van zo’n grote zwarte hond. Mijn kleinkinderen en enkele vrienden zijn bang van ‘de grote zwarte hond’.Lucas staat hoog op de poten en heeft het laatste jaar, wanneer hij te hard door de tuin had gerend, last van zijn knie. Daarom springt hij niet in de auto, ook niet met een loopplank, ook niet met een stuk kaas en ook niet meer voor zijn baasje Sylvia. Dus ook niet voor mij als ‘tweede baas’. Hij kijkt naar de auto, naar de baas, de plank en het stuk kaas, vindt er van alles van, maar stapt niet in. En hij is te groot en met zijn 40 kilo te zwaar om even beet te pakken. Hij zal niet gauw bijten, en ik kan fysiek het gevecht met hem niet aan. Daardoor kan hij niet mee naar het bos, dierenarts of naar trimsalon. Op loopafstand van ons huis was een hondenpension. Daar ging Lucas heen als wij enkele dagen weg gingen. Bovendien vond hij het daar enorm leuk. Het dierenpension stopt in juli. En om in een ander pension te komen moet hij in een auto… etc.Voordat Sylvia overleed hebben we besproken hoe ik verder zou gaan met Lucas. Herplaatsen bij een liefdevol adres was voor mijn vrouw een enigst reële oplossing. ‘Er zijn beslist hondenliefhebbers die de laatste jaren van een lieve Hovawart liefdevol willen vullen’, dat was haar mening en ik volg die. Ik heb niet het gezag over Lucas zoals dat mijn vrouw had. Voor mij wordt daarom, ook door het stoppen van het hondenpension, de wereld klein. Na de Corona-periode wil ik de ruimte pakken om naar kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden te gaan.